Harry Potter and The Deathly Hollows Part 2
David Yates
We zijn er. Zeven boeken, acht films en tien jaar later is Harry's verhaal uitverteld.
De film herhaalt het laatste shot uit deel I, waar Voldemort net de Zegevlier bekomt. Harry, Hermelien en Ron hebben ondertussen al enkele gruzielementen vernietigd en het spoor leidt naar het hol van de leeuw, Zweinstein. Daar zien de drie eindelijk hun vrienden terug en maakt de school zich klaar als strijdtoneel voor de epische clash tussen Hij Die Niet Genoemd Mag Worden en De Jongen Die Bleef Leven.
Dat het laatste deel in twee delen werd opgesplitst, deed zowel huiveren als hopen. De Relieken des Doods is een beest van een boek en het was een mooie, maar evengoed commercieel interessante, geste om het verhaal op te splitsen in twee films.
Maar waar het eerste deel nog gefundeerd werd opgebouwd, staat het tweede deel bol van de losse eindjes die nog aan elkaar moeten worden geknoopt. Enkele leerkrachten zijn herleid tot een cameo en zelfs Hagrid komt amper aan bod. De tijd gaat naar nieuwe personages zoals reuzen en heel oude personages zoals de spinnen uit het tweede boek. Ineens is heel de magische wereld tegen de school en krijgen de jonge leerlingen geen hulp van buitenaf. Even kort door de bocht naar onze mening.
Verbluffend spektakel
Ondanks dat raast het verhaal naar zijn finale, die eigenlijk best wel lang duurt en visueel verbluft met spectaculaire scènes. Of het echt nodig was om de film in 3D te draaien, betwijfelen we. De beeldkwaliteit is bovendien niet zo geweldig, maar dat kan aan de projector liggen.
Over de acteerprestaties geen slecht woord. Na tien jaar zijn de acteurs vergroeid met hun personages. Dat Helena Bonham Carter nog even snel Hermelien (Emma Watson) moest leren spelen, was best wel grappig.
De volwassenen zorgden voor de meest complexe vertolkingen, terwijl de jeugd meer in een Michael Bay-jasje wordt geduwd: veel lopen, vechten en bekomen. Het contrast met het eerste deel kon dan ook niet groter zijn.
Harry Potter and the Deathly Hallows part II had voor ons iets langer mogen duren, want nu komt het geheel vaak wat rommelig over. Hoe je het draait of keert, de films zijn een ijkpunt in de filmgeschiedenis. Enkele generaties zijn ermee opgegroeid en die veeg je niet zomaar van de kaart. Onze kleinkinderen zullen alvast ook ooit meegenieten, wanneer eindelijk die special edition dvd-box uitkomt.
13 juli 2011
