Van pikzwart naar donkergrijs

De nummers voor Hospice vloeien vooral voort uit de magische pen van frontman Peter Silberman, toen die nog op zijn eentje de muziekpaden bewandelde. De band The Antlers ontstond pas nadat de meeste songs al op papier stonden. Burst Apart kan zich dus de eerste echte The Antlersplaat noemen, maar kan het album het succes van haar voorganger evenaren?

Terwijl Hospice het verhaal vertelde van de slopende relatie tussen een verzorger en een terminale patiënt, is Burst Apart een plaat zonder samenhang. Toch blijft het een zondvloed aan emoties, zij het veeleer donkergrijs dan pikzwart. Het zwaarwichtige verschuilt zich vooral in briljante lyrics als “I’m not a puppy you take home, don’t bother trying to fix my heart”. Het album louter om de muziek beluisteren, zou een verspilling van talent zijn. Als Silberman niet over zulk intrigerend stemgeluid beschikte, had hij het ongetwijfeld tot groot poëet geschopt.

Pukkelpop

Vrolijke deuntjes en opzwepende ritmes zijn eveneens afwezig. Enkel Every Night My Teeth Are Falling Out is net dat ietsje meer uptempo. Tiptoe vormt dan weer een instrumentale adempauze tussen alle bezongen dramatiek. Een favoriet uitpikken is onbegonnen werk. De eigenheid van de plaat wordt immers bepaald door nummers die stuk voor stuk dezelfde stijl aanhouden, maar verder geen enkel raakvlak hebben. Even geniaal als het vorige album, maar net dat beetje anders: met Burst Apart verzekeren The Antlers ons dat hun muzikaliteit nog lang niet is uitgeput.

Wie al een ticket in zijn bezit heeft en niet bang is voor een knoop in de maag, kan The Antlers op vrijdag 19 augustus aanschouwen op Pukkelpop.