Na de eerste repetitiedag, op 2 februari 1999, had creative producer Judy Craymer nooit gedacht dat Mamma Mia zo’n succes zou worden. De alom bekende songs van ABBA leiden het verhaal naar zijn absolute climax.
Sophie is op zoek naar haar vader. Morgen stapt ze in het huwelijksbootje met haar jeugdliefde Sky. Ze wil dat haar vader haar weggeeft als bruid. Terwijl ze in het dagboek van haar moeder leest, ontdekt ze dat ze drie mogelijke vaders heeft: Harry Bright, Bill Austin en Sam Carmichael. Deze drie mannen uitnodigen op haar bruiloft lijkt haar de enige oplossing om te weten te komen wie van de drie haar echte vader is.
Humor & ambiance
Geen geforceerde Nederlandstalige versie dit keer. We krijgen the real stuff, met ondertitels.
Van het decor, dat uit twee draaiende schijven bestaat, wordt creatief gebruik gemaakt door het met een beperkt aantal rekwisieten steeds een andere invalshoek te geven. Zet daar de muziek, met haar aangepaste teksten bij (zodat alle songs mooi in het verhaal passen) en je hebt alle stof voor een knallende musical.
Grootste hits
Dat het publiek geboeid is, wordt duidelijk bij het spontaan meeklappen bij verschillende hits, waaronder Chiquitita. Nog meer boeien doet de musical in het tweede deel waarbij twee songs in een wel heel humoristisch kleedje gestopt worden. Bij Does Your Mother Know zien we hoe de jonge Pepper indruk probeert te maken op de rijke Tanya (die wel zijn moeder kan zijn) en Take A Chance On Me schotelt ons een echt kat- en muisspel voor waarbij de mollige Rosie (dé publiekslieveling) letterlijk achter Bill Austin aanzit.
Afsluiten doen we met de drie grootste ABBA-hits gebracht door Donna en de Dynamos. Het publiek veert spontaan recht uit zijn stoel om mee te wiegen en te klappen op Mamma Mia, Waterloo en Dancing Queen.



