Cults
Cults
Ze zouden het zoveelste Amerikaanse indiepop-bandje kunnen zijn, maar het duo van Cults heeft dat onbenoembare extra iets dat hun nummers meer maakt dan een aaneenschakeling van zorgeloze zomerdeuntjes.
Tijdens de eerste zinnen van openingsnummer Abducted lijkt zangeres Madeline Follin voor niemand te zingen, bijna alsof ze in zichzelf neuriet. Tot ze de extraverte pop laat losbarsten, aanstekelijk genoeg om recht te veren en een goed half uur meegevoerd te worden. Het ondertussen vertrouwd in de oren klinkende Go Outside is het perfecte zomerhitje voor de band, en de plaat belooft meer van die euforische songs.
Ode aan de sixties
Zo is de melodie van de strofes in You Know What I Mean een vertraagde versie van de Motown-hit Where Did Our Love Go van The Supremes. Die ode aan meidengroepen van de jaren 60 is vaker merkbaar. Maar in de vrolijke en zonnige tunes sijpelt ook regelmatig onbehagen door, vooral door de dromerige, in reverbs gedrenkte zang. Ook in de teksten worden de onbezorgde melodieën gecounterd: Follin zingt onder andere over angsten en drugsverslavingen.
In Bumper krijgt de stem van de mannelijke helft, Brian Oblivion, wat meer ruimte, met als resultaat een zeer geslaagd duet. Rave On is een perfecte afsluiter, een edgy nummer met toch een zeker meezinggehalte, dat we ons best al in een goed gevulde festivaltent kunnen inbeelden.
18 augustus 2011
