Charismatische nostalgie

Ford en haar mannelijke achterban brengen op Dirty Radio rockabilly met snuifjes folk, blues, swing en jazz, gedreven door een nostalgie die zich al in de albumtitel vertaalt: terug naar de roots, weg van de muziekvervuiling van vandaag.

Hun succes in die missie is nogal dubbel: het enthousiasme en talent van de band spat er bijna letterlijk vanaf, maar anderzijds zijn veel nummers al vergeten nog voor ze zijn geëindigd, waarschijnlijk omdat ze toch wat gerecycleerd aanvoelen.

Speels maar strak

Toch is Dirty Radio charismatisch genoeg om een thumbs up te krijgen. Ford is vocaal een buitenbeentje (luister vooral naar de swingende opener I Swear), met spunk en expressiviteit in haar stem die soms doet denken aan grootheden als Ella Fitzgerald. We zouden de dame maar wat graag eens live aan het werk zien. Hetzelfde geldt voor de rest van de band: hun sound is speels, maar de nummers klinken enorm strak.

Nummers als het somberdere Poison Milk en het tragische Thirteen Years Old onthullen dat Ford en co meer brengen dan retrobubblegumpop. In Write Me A Letter wordt expliciet uiting gegeven aan de voorgenoemde nostalgie waarmee de plaat doordrenkt is: “Today I think I saw 10,000 cell phones / But not one decent conversation.” Zou Radio Modern deze band niet naar een volgend feestje kunnen halen?