Bodycount legt het loodje

Hoewel de First Person Shooter-markt al erg veel concurrentie heeft, deinst Codemasters er niet voor terug een nieuwste titel te releasen: Bodycount. Het spel tracht de wereld te veroveren met een FPS met een modern sausje en een vleugje destructie. Maar kan de opvolger van het immens populaire Black bij de grote jongens geraken, of zijn die plaatsen reeds bepaald?

Het verhaal van Bodycount draait om een Amerikaanse ex-recruut genaamd Jackson. Een zorgenloos leven is de man niet beschoren, want hij wordt opgeroepen om te strijden voor een organisatie genaamd The Network. De organisatie lost conflicten en oorlogen op die de Verenigde Naties zelf niet kunnen bedwingen. Maar na een tijdje stelt Jackson bepaalde zaken in vraag, en komt hij erachter dat de oorlogen worden veroorzaakt door geheimzinnige figuren.

Pijnlijke missers

Een aspect dat het spel geweldig maakt is de wijde omvang van de omgeving. En de destructieve invloed die je hebt op die omgeving. Zo mag je niet al te lang achter een muurtje schuilen, omdat het al snel helemaal aan flarden geschoten wordt.

Ook is het speelveld altijd overladen met vijanden, door het zogenaamde wave-systeem. Veel eenzame momenten zitten er niet in.

Helaas wegen de goede aspecten niet op tegen de negatieve punten. De single player van Bodycount bedraagt slechts een zestal uurtjes speelplezier. bovendien moet je het stellen met veel domme tegenstanders. In het midden van explosieve vuurgevechten doen je vijanden amper moeite om jouw kogels te ontwijken.

Bodycount is zeker niet opgewassen tegen de populaire FPS-titels als Battlefield of Call of Duty, maar probeert toch iets nieuw te brengen. Een verdienstelijke poging. Maar ook niet meer dan dat.