Customs in stijgende lijn

Onder het motto “geef niet meteen al je troeven prijs”, opent Harlequins Of Love met het minst catchy nummer. Onwards & Upwards laat ons, door gebrek aan een aanstekelijke melodie, een beetje op onze honger zitten.

Na het op de radio grijsgedraaide Harlequins, volgt Samstag, Im Lido, een nummer dat sterk doet denken aan hun eerste hit, Rex. Even begin je te denken dat hun inspiratie op was toen ze aan dit album begonnen, maar dan volgt Velvet Love. Na enkele maten die de doorsnee Customsstijl aanhouden, volgt een refrein dat je even optilt en meevoert naar een ander universum. Met deze nieuwe hit tonen ze meteen dat er nog wel wat onverwachts tevoorschijn kan getoverd worden uit hun trukendoos.

Regenbogen en zonneschijn?

Het wordt alleen maar beter. Toupee maakt het onmogelijk om vingers, tenen en andere ledematen stil te houden. Ondanks ludieke lyrics als it looks like hair but you can tell it’s a toupée, is dit een van de beste nummers op de cd. Het heeft je vast vanaf de eerste swingende noot, en laat je niet meer los. Als dit een poging was om van hun donkere imago af te komen, dan zijn ze daar met verve in geslaagd.

Hoewel de vrolijke noot op dit album verfrissend werkt, zijn we toch blij dat het niet helemaal wordt overspoeld door regenbogen en zonneschijn. Want ook nummers met een iets minder opgewekte tekst, zoals Only After Dark, kunnen ons raken tot in onze kleine teen. Zelfs wanneer je de lyrics nog niet kent, wil je spontaan je hele longinhoud eruit schreeuwen.

Harlequins of Love is zo één van die platen die je elke track meer overtuigt. Op het einde van het laatste nummer til je je vinger spontaan naar de repeatknop. Om dan weer helemaal opnieuw te worden overtuigd.