Music was my first love
Otto-Jan Ham en Stijn Van de Voorde
Het nieuwe project van Studio Brussel presentatoren Otto-Jan Ham en Stijn Van de Voorde is een wervelende show met muziek, talloze anekdotes, humor en een vleugje interactie. Toch merk je dat het duo het niet gewend is een publiek voor zich te hebben.
Zelfrelativering is een sleutelbegrip in de show van het Olijke Duo. Ze laten zich bedienen van een staande ovatie, nog voor de Arenbergschouwburg de eerste mop gehoord heeft. Maar vanaf dan, alsof ze moeten compenseren voor de verloren tijd in de eerste minuten, gaat het razendsnel. De ene steek volgt de andere op en ontelbaar veel personalities en fenomenen worden spottend en kritisch onder de loep genomen. Zo wordt Piet Goddaer, alias Ozark Henry, het label ‘slaapverwekkend’ opgeplakt en worden Regi, Fred Durst van Limp Bizkit, Bono van U2 en vooral Tom Barman en Stef Kamil Carlens heerlijk te zeik gezet.
Dat allemaal in hun typische stijl: rebels, chaotisch, prettig gestoord en vooral heerlijk zichzelf. Na de show kan u overigens allerlei absurde memorabilia kopen aan compleet overdreven prijzen: een niet mis te verstane steek naar de peperdure merchandise van bands, maar ook van brands, zoals hun eigenste Studio Brussel. Gewaagd.
Rock Werchter
Wanneer ze Rock Werchter-organisator Herman Schueremans aanpakken over de dure drankprijzen gaat het de heerlijk sarcastische kant op. We kunnen u verzekeren dat een pintje toch heel wat verborgen kantjes heeft, die u misschien liever niet had willen kennen. Soms wordt ook aan maatschappijkritiek gedaan en dan in het bijzonder wanneer de beroemde tv-spot voor honger in Afrika op de korrel genomen wordt.
Het is haast als de toneelversie van 2manydjs: je neemt een bekend liedje of gegeven en je mengt het wat met andere liedjes of gegevens om zo iets heerlijk origineel en prettig gestoords uit te komen. Ook de mopjes over het taalgebruik van rappers (‘bro’ en ‘ho’) konden ons wel doen lachen. Dat is misschien heel wat minder origineel, maar de intonatie en inleving van het duo is bijzonder geslaagd.
Been There, Done That
Ham en Van de Voorde vertellen eveneens over hun gezamelijke reis naar Borneo, in het spoor van Red Hot Chili Peppers frontman Anthony Kiedis. Dat stuk is iets minder grappig, maar is dan weer erg bruikbaar omwille van de soepele dynamiek tussen het duo. U moet weten dat dit lang niet de eerste productie is die beide heren samen maken. Ze hebben als het ware hun carrières met elkaar verweven en hebben naast de reeds genoemde Borneo-reis ook radioprogramma’s gemaakt zoals De Eburonen , Coach Kenneth en Been There, Done That.
De schwung is er dus, maar dat is ook net wat een beetje stoort. Ze kennen mekaar haast té goed en zijn zo op elkaar ingespeeld dat enerzijds het spelplezier aanstekelijk is, maar anderzijds gaat het ook gewoon veel te snel. We kunnen begrip opbrengen dat dit een neveneffect is van radio maken voor een groot publiek. Je moet luisteraars kunnen blijven boeien met je stem en dat doe je best door vooral heel snel over allerlei nonsens te praten, maar in een theaterzaal is dat toch wat anders. De ganse tekst wordt aan een ijltempo opgedreund en het publiek wordt eigenlijk geen moment rust gegund.
Maar al bij al zagen we een onderhoudende voorstelling over twee mensen die heel veel muzikale bagage hebben en die weten hoe ze humoristisch kunnen zijn, wat heus niet evident is. Ze moeten nog leergeld betalen, zoveel is duidelijk, maar voor een eerste worp is dit niet eens zo slecht. Wij vermoeden alvast dat de heren nog anekdotes genoeg over hebben voor een volgende voorstelling.
18 oktober 2011
