Voorspelbare misdaadpulp

Onder leiding van de jonge detective Katrine Jensen (Laura Bach) en profiler Thomas Schaeffer (Jacob Cedergren) tracht een speciale politie-eenheid in Kopenhagen de psyche van seriemoordenaars open te breken. Terwijl Jensen problemen ondervindt vanwege een traumatische jeugd, worstelt Schaeffer met huwelijksperikelen. De serie schiet van start met een inschattingsfout van Jensen die door haar baas Magnus Bisgaard (Lars Mikkelsen) van een interessante zaak wordt gehaald. Toch blijft Jensen zich vastbijten in de moord en vraagt ze hulp bij Shaeffer, die raakt ondanks zijn initiële weigering geboeid door de moordenaar en stort zich op het onderzoek.

De verhaalstructuur in de eerste aflevering steekt goed in elkaar. Het vakmanschap van het volledige productieteam bevindt zich op een hoog niveau en wordt aangehouden gedurende de hele reeks.

Been there, done that

Het scenario is echter te braaf om ons te verrassen. Teveel stereotiepe handelingen worden naar voren geschoven. Ook de personages verwateren in een te ver doorgedreven afspiegeling van eerdere rollen uit misdaadseries. De jonge detective die geen gezag aanvaardt en te onstuimig maar wel briljant politiewerk levert, de profiler die wrevel opwekt bij de overige leden van de politie-eenheid door zijn ongebruikelijke methoden.

Het déja-vu gevoel overheerst te veel in zowel de eerste als de tweede aflevering. Daarenboven blijven de seriemoordenaars, die elk in één aflevering onder de loep worden genomen, te vaak steken in de geijkte patronen.

Krachtige uitschieters

In aflevering drie en vier krijgt de kijker wel een inventief uitgewerkt verhaal. Zo belanden Jensen en Schaeffer in de derde aflevering in een gevangenis waar de regels geen vat op de gedetineerden lijken te hebben en een seriemoordenaar de penitentiaire inrichting van binnenuit terroriseert. In de volgende aflevering waagt Schaeffer zich aan een infiltratie in het Russische criminele milieu. Als chauffeur van het zoontje van de bendeleider Jacov wordt hij geconfronteerd met de waarde van de band tussen vader en zoon.

De afsluitende episode van Those Who Kill leunt weer te nadrukkelijk bij andere politiereeksen zoals Wire In The Blood aan, een serie die vanuit ons oogpunt door de sterke karakters en scherpe kantjes hoger aangeschreven staat.

Those Who Kill floreert bij momenten maar kan die bloei het eerste seizoen amper twee afleveringen volhouden. De serie waagt zich nooit helemaal aan ongekend terrein en komt zodoende nooit los van andere reeksen in hetzelfde genre.