Lena danst de lijn

Met een licht psychotische moeder, een mannenverslindster als beste vriendin en een handvol kerels die enkel haar naam aan hun lijstje willen toevoegen, is Lena's leven bepaald geen pretje. Bovendien is ze uit dusdanig hout gesneden dat haar moeder haar onderbroeken niet buiten aan de wasdraad durft hangen. Enkel wanneer ze aan line dancing doet kan Lena heel even iemand anders worden. Aan dat slechte zelfbeeld komt echter snel een einde wanneer ze Daan leert kennen. Een populaire Mr. Handsome die haar dure cadeautjes geeft en haar bij haar zeurende moeder weghaalt. "Ai nee, weer een pooierfilm", zul je denken. Wij komen met de geruststelling: de vork zit anders in de steel.

Slanke meisjes en gespierde binken

Lena wordt door de Nederlandse actrice Emma Levie op indrukwekkende wijze neergezet. De acteerprestaties zijn over het algemeen goed. In het bijzonder weet Lena's Poolse moeder, Agata Buzek, de zaal te verleiden tot het gebruikelijke gegrom - of hoe een mensenlach klinkt in een cinemazaal. Met regelmatig een stukje bloot stelt de film bovendien een prachtig voorbeeld voor meisjes met een maatje meer. Jammer genoeg komen we af en toe net iets te dicht bij het randje van trop is te veel.

Er zijn wel meer randjes aan deze film. Zo bevat het einde net iets te veel dramatiek om aan te sluiten bij de verder zeer rauwe en realistische prent en zijn de typische mollige meisjesproblemen al jarenlang voorgekauwd. Zwembadscènes met enkel slanke meisjes en gespierde binken worden erbij gesleurd om een minderwaardigheidscomplex extra in de verf te zetten en dat had voor ons niet gehoeven. Te voorspelbaar, te cliché en bovendien niet realistisch.

De psyche van de personages is daarentegen wel zeer sterk uitgediept, wat het verhaal ook een maatje meer geeft. Lena balanceert twee uur lang op de lijn tussen originaliteit en herhaling, maar Christophe van Rompaey lijkt uiteindelijk toch voor dat eerste te gaan.

> Interview op Filmfestival Gent