Gedoodverfde grafrede

In dit Perzische sprookje volgen we muzikant Nasser Ali Khan (Mathieu Amalric) tijdens zijn laatste acht dagen tussen de levenden. Hij besluit om te sterven nadat zijn dierbaar strijkinstrument is vernield en hij geen waardige vervanger vindt. Zijn laatste dagen wiegen heen en weer tussen lusteloosheid, dieptreurige herinneringen en de onbreekbare wil om zijn verleden definitief achter zich te laten.

Constante opiumwalm

Zoals de penseelstreken van Satrapi haar graphic novels kleur geven, zo beschildert ze Poulet aux Prunes op haar typerende manier, waardoor het vormelijke aspect veel weg heeft van een live-actionsprookje. Stijlfiguren zoals ongebreidelde fantasie, schilderachtige locaties en de vaak surreële kantjes van de personages, zorgen ervoor dat het beeld voortdurend flirt met zijn eigen grenzen en mogelijkheden.

Vooral de passage waarin de doodsengel Azrael een bezoekje brengt aan Nasser Ali, blinkt uit in zijn gediversifieerde pracht. Ook de vele rookwolken doorheen de film nemen allerlei vormen aan, waardoor het lijkt alsof er een constante opiumwalm aanwezig is die ons in vervoering wil brengen.

De bittere symboliek die achter de grauwe realiteit schuilgaat, is minder idyllisch. Via de geromantiseerde insteek in het verhaal leert Satrapi’s nieuwste prent ons dat sterven niet noodzakelijk op een fysieke manier moet gebeuren. Een gebroken ziel kan eveneens leiden tot de innerlijke dood voordat de veruitwendiging ervan plaatsheeft. Daarnaast zit het verhaal vol subtiele verwijzingen naar het artificiële van de mens.

Overheerlijke kip

Chiara Mastroianni die op meesterlijk melancholische wijze de volwassen dochter van Nasser Ali neerzet, verwondert zich bijvoorbeeld voortdurend over de echtheid van de dingen. Wanneer ze als jong meisje beseft dat marionetten niet echt zijn en aan touwtjes hangen, breekt er iets. Ze besluit uiteindelijk dat het leven even dodelijk kan zijn als roken en stort zich regelrecht in een fatalistische afgrond.

Mocht Poulet aux Prunes louter op het uiterlijke aspect worden beoordeeld, kreeg het onmiddellijk de grootste onderscheiding. Satrapi en Paronnaud spelen verschillende technieken uit, waardoor de compositie veel weg heeft van een visueel kunstwerk. Het verhaal speelt regelmatig met de toekomst en het heden zonder het lineaire te verwaarlozen. Het enige minpuntje bestaat uit de soms te geromantiseerde richting waarin Satrapi ons zo graag wil duwen. Indien je de portie meligheid van het bord veegt, zul je nog nooit zo’n overheerlijke kip met pruimen hebben gegeten.