Spinvis is niet meer de oude

Erik de Jong, die al elf jaar lang als Spinvis en andere alter ego’s de planken betreedt, nam een nieuwe plaat op na heel wat omzwervingen bij onder andere Dorléac (met Geike Arnaert). Voor Tot ziens, Justine Keller gaat hij niet meer de experimentele toer op van Dagen van Gras, Dagen van Stro, maar kiest hij voor toegankelijkere pop. Op het album neemt Spinvis afscheid van een jeugdliefde, Justine Keller. 

Gezapig tafelen

Helaas is Erik de Jong nu 50 jaar en horen we in zijn songs dat zijn jeugd al lang voorbij is. Het begint nochtans goed, met het aanstekelijk nummer Oostende. Maar de rest van de plaat is zoals in de overigens mooi gedraaide videoclip van deze single. We zien Spinvis aan tafel zitten en zingen over vroeger. Zo kabbelt het vijftig minuten lang door.

In zijn typische raadselachtige teksten vertelt hij over een vreemde nachtclub voor slapelozen, Club Insomnia, over een luidruchtig feestje in We Vieren Het Toch of over oorlog in Overvecht. De melancholie en de nostalgie overheersen.

Album in stripvorm

De songs zijn rijkelijk gestoffeerd met instrumenten. Op gepaste tijden duiken er strijkers op en soms zitten er geluiden uit het dagelijks leven in verwerkt. Ondanks de variatie aan stijlen en tempo’s, lijken alle liedjes echter op elkaar. Dat maakt het moeilijk om het hele album in een keer uit te luisteren. Het eentonige stemgeluid helpt ook al niet echt om de muziek op te vrolijken. Misschien kan de speciale uitgave met een verstripping door Hanco Kolk nog voor een meerwaarde zorgen.

Als wij mochten kiezen, geef ons dan maar zijn uitstekende debuut, waar het aan pareltjes niet ontbrak.

> Interview Spinvis