Slaap werkt verslavend

Het vorig jaar verfilmde Norwegian wood en zijn recente trilogie 1q84 zijn slechts twee willekeurige titels uit 's mans uitgebreide oeuvre. Om deze reden was ondergetekende dan ook doodsbenauwd, omdat ze nog nooit “een Murakami” had gelezen. Iets waar dankzij Slaap, een kortverhaaltje dat Murakami in 1990 schreef en dat nu heruitgegeven wordt met prachtige, paginagrote zwartwitzilver-illustraties van Kat Menschik, gelukkig verandering in is gekomen.

Slaap vertelt het verhaal van een jonge, gehuwde moeder die op een nacht, na een verstikkende nachtmerrie, wakker wordt en sindsdien niet meer in slaap valt. Bij aanvang van Slaap is dat 17 dagen geleden, en ondertussen heeft het ik-personage geen uiltjes meer geknapt noch vleermuizen gevangen.

Emotieloos

Met quasiwetenschappelijke afstand beschrijft ze haar leven, haar huwelijk, haar echtgenoot en haar kind. Filosofisch overdenkt ze haar tot dan gemaakte keuzes en routineus ondergaat ze alledaagse klusjes als seks met de echtgenoot en koken voor het gezin. Murakami beschrijft het allemaal op een ijselijk eenvoudige manier, die wegduwt en desondanks zodanig aantrekt dat je het kleinood niet kan neerleggen.

Er komt amper emotie aan te pas en net dìt is de emotie waar zijn verhaal van overloopt. Het geheel heeft iets dreigends, niet in het minst dankzij de luguber troostend aandoende tekeningen waardoor het verhaal vergezeld wordt. Als lezer kan je amper wachten om de zuinig bedrukte pagina’s om te slaan.

Hoewel we Slaap, gezien onze gebrekkige voorkennis, niet kunnen vergelijken met Murakami’s ander werk – uit onze research blijkt wel dat de genoemde stijl typisch Murakami is… – kunnen we desalniettemin een nog toegenomen interesse van onze kant onderschrijven. Volgende etappe op ons to read-lijstje: Meer Murakami!