Het negende schrift van Maya leest zichzelf weg

Iedereen die ooit al een boek van de Chileens-Amerikaanse schrijfster Isabel Allende heeft opengeslagen, weet dat haar niet bepaald broodmagere boeken zichzelf quasi weglezen. De schrijfster heeft een dromerig descriptieve stijl waarmee ze mythen en legendes verhaalt, in de literaire nomenclatuur "magisch realisme" gedoopt, die zich perfect leent tot het schetsen van zonnige taferelen die bij onguur Belgisch weer heerlijk contrasteren.

Haar voorliefde om haar vaderland te schetsen met al zijn tradities en rituelen komt ook in Het negende schrift van Maya duidelijk tot uiting. Maya is een negentienjarig Amerikaans meisje dat door haar grootmoeder naar het Chileense eilandje Chiloé gestuurd wordt om haar verleden te ontvluchten. En dat ontvluchten mag je gerust letterlijk nemen. In een van haar oma gekregen Dagboek Nummer Negen verdrijft ze haar tijd en pent ze haar zielenroerselen flashbackend neer. In haar negende schrift is zowel de FBI als de maffia naar haar op zoek. Faut le faire, als negentienjarige, denken wij dan.

Schrift van uitersten

De discrepantie tussen deze twee werelden, het rustieke Chiloé versus de gevaarlijke straten van Las Vegas waar Maya zich allerlei rampspoed op de hals haalt, zijn meteen wat deze roman zo markant maakt. Allende beperkt zich meestal immers tot haar Spaanstalige achtergrond, en sleept er zelden haar Amerikaanse heden in. De heftigheid waarmee ze the mean streets van de VS in de verf zet, en botsend en toch vloeiend laat overgaan in de huiselijke dorpssfeer op Chiloé maakt dat je als lezer continu geboeid verder leest.

Deze antithese is echter eveneens de reden dat Het negende schrift van Maya soms wat aan geloofwaardigheid moet inboeten. De miserie die Maya meemaakt is immers bij momenten wel heel extreem. En net als je denkt dat het meisje onmogelijk dieper kan zinken, laat Allende haar in nòg een nieuwe, nòg noodlottigere situatie verzeild raken. Allende zou echter Allende niet zijn, moest ze er na afloop niet in slagen alles desondanks een happy end te geven. Alleen had dit iets minder over the top gekund. We zijn een grote fan van hoopvolle overwinningen op alle onheil, en al helemaal van Allendes unieke magisch realisme, maar iets meer realisme had uiteindelijk wel gemogen.