Totale waanzin in Hearsee

Bij het binnenkomen houdt Flat Earth Society het sober. Peter Vermeersch heeft zelfs geen tijd voor een verwelkoming, hij vliegt er meteen in met Fantasmagorie en Les Locataires, twee animatiefilmpjes uit 1909. Onmiddellijk is de toon gezet voor de rest van de avond: erg bevreemdende beelden die perfect synchroon lopen met de muziek. Zoals gewoonlijk is saaie herhaling hier geen optie: de wendingen in beeld en geluid volgen elkaar in sneltempo op.

Soms vragen we ons af waar Vermeersch de filmpjes in godsnaam vandaan heeft. In een oude Sovjetfilm over "de mogelijkheden van de wetenschap", wordt een hond in leven gehouden met een extern hart en dito longen. Net als in Vermicular Voyage - trein en andere tunnels - is beweging hier het leidmotief, en in beweging gedijt Flat Earth Society duidelijk het best. Nadien heeft Vermeersch, wiens silhouet het hele optreden lang als een tweede film wordt geprojecteerd op de zijmuur, wel tijd voor een praatje.

Lang en wervelend

Door de voortdurende afwisseling verslapt de aandacht bijna geen moment. Enkel tijdens Regen, dat nochtans schitterend begint, dreigt de boel even te verzanden en ook Obitateli (Inhabitants) balanceert even op de rand. Aan de duur ligt het alleszins niet, want Ear to the Ground, waar David van Tieghem drummend door New Yorkse straten wandelt, is met zijn 17'30'' wel het wervelendste deel.

Het einde ontaardt in een echte climax met O.P.E.N.E.R. waar eens andersom wordt gewerkt, met beelden op muziek. Als toegift krijgen we nog de X-Legged Sally-klassieker Eddies, die ondanks Vermeersch' waarschuwing feilloos wordt gespeeld. De groep heeft duidelijk plezier in het spelen met filmmateriaal. We kunnen alleen maar hopen dat dit niet de laatste keer was.