Piracema
Lia Rodrigues
Piracema, de nieuwste danscreatie van Lia Rodrigues, ging tijdens Europalia.Brasil in première in ons land. Piracema betekent in het Tupi-indiaans "de beweging die vissen tegen de stroom in maken."
Net als in haar vorige voorstelling Pororoca ("getijdengolf") gaat Pirecema over de tegenstelling tussen groep en individu. Er wordt letterlijk tegen de stroom opgezwommen: de elf dansers hebben elk een eigen solo, die maar weinig raakpunten lijkt te hebben met die van de andere dansers. Anderzijds danst iedereen wel op een kluitje van vijf meter doorsnede. Dancing apart together, het is een mooie metafoor voor de maatschappij waarin ieder in zijn eigen cocon leeft, maar niet zonder de anderen kan.
Raderwerk
Sommige toeschouwers waren er achteraf van overtuigd dat de dans geïmproviseerd was. Maar schijn bedriegt: de hele choreografie van Piracema is strikt geritmeerd. De solo's zijn zo op elkaar afgestemd dat de dansers nooit botsen, en net op dat precieze moment door kleine ruimtes duiken. Piracema is een technisch ijzersterk raderwerk van allerlei gedeconstrueerde bewegingsmotieven uit Pororoca.
Op een paar unisonomomenten na, zoals wanneer de dansers het open- en dichtvouwen van een bloem verbeelden of gezamenlijk lachen, is er weinig variatie in deze voorstelling.
De aandacht van sommige toeschouwers durfde wat verslappen. Rodrigues wilde nu niet het energieke en zonnige Brazilië tonen zoals in Pororoca, maar de contre-soleil, de melancholische schaduwzijde. "De woensdag na carnaval", zoals zij het verwoordde. Chega de Saudade is dan ook het enige lied dat gefluisterd werd in deze stille voorstelling, die helaas vaak onderbroken werd door publiekelijk gehoest.
12 december 2011
