Het leven is kak en dan schrijft men een boek

Stand-upcomedian Xander De Rycke heeft als trotse laaggeschoolde waarschijnlijk nog nooit van het concept self fulfilling prophecy gehoord. Dat beestje gaat als volgt: als je een bepaalde uitkomst verwacht, ga je je ernaar gedragen… Et voila: uw waarzeggerstalent wordt bevestigd en uw bevreesde nachtmerrie werkelijkheid. Waarmee we willen zeggen: De Rycke doet aan risky business als hij Het leven is kak, en dan wordt het grappig, opent met “Hallo daar… ongeïnteresseerde recensenten”.

Wij waren eigenlijk best wel geïnteresseerd, maar nu beginnen we ons spontaan af te vragen waarom De Rycke al zo defensief van start gaat.

Helaasheid der kak

Het antwoord blijkt na een tijdje. De Rycke vertelt anekdotisch over zijn aan De helaasheid der dingen verwante jeugd, alvorens zijn sprong in de Vlaamse comedypoel te verhalen. Wat volgt is een met komische BV’s doorspekte tekening van het reilen en zeilen in de Vlaamse comedyscene.

Dit maakt dat Het leven is kak uiteindelijk vlees noch vis is. Is het neergeschreven comedy? Neen, daarvoor is het te verhalend. Is het een roman? Neen, daarvoor is het te fragmentarisch, comedy-achtig (inclusief schijnbaar willekeurig gewissel tussen heden en verleden tijd). Een autobiografie dan? Zonder twijfel.

Maar of De Rycke nu tracht bloedserieus te zijn en daarom besloot zich aan boekvorm te wagen, is minder duidelijk. Waarom dan zo'n defensief boek?

Waarom kak?

Als we dan maar stoppen met het pogen allerhande waaromvragen te beantwoorden en gewoon kijken naar het resultaat, blijven we ook hier in een schemerzone hangen. Echt grappig wordt Het leven is kak immers nooit, en puur naar sensationele realiteitswaarde toe, weet het ook nooit helemaal te boeien.

Toegegeven, ondergetekende is een leek als het op de Vlaamse comedywereld aankomt, en misschien zou een echte Xander De Rycke-fan (of Alex Agnew-fan) het kleinood wel gulzig verteren. Zelf bleven we echter een beetje op onze honger zitten.