Berimpeld en strompelend

Naomi denkt terug aan de man met wie ze ooit getrouwd was, aan haar jaren in Afrika en aan haar vriendschap met de zwarte Leah.

Jammer genoeg wil auteur Charles Chadwick er net iets te vaak opleggen dat hij zich voor dit personage heeft moeten inleven in iemand die toch wel ver van zichzelf staat. Naomi’s vrouwelijke kant en dito emoties worden net iets te veel in de verf gezet en Naomi’s leeftijd en bijhorende gaten in het geheugen kunnen we onmogelijk vergeten, omdat Chadwick Naomi voortdurend een verwarde indruk meegeeft. Heel de roman door legt hij Naomi in de mond dat ze "bij haar verhaal moet blijven" en last hij zinnen in als "waar was ik nu ook al weer gebleven?"

Hoewel Naomi’s leven op zich best genoeg interessante verhaalstof bevat, lijkt Brief aan Sally het omgekeerde van een zuignap te zijn. Omdat hij verder geen modernistische of bevreemdende technieken hanteert, slaagt Chadwick er niet in om zijn lezers mee te sleuren. Door die storende zinnen en de hakkelende schrijfstijl ontbreekt het in deze roman aan structuur en is het verhaal net niet even vormeloos als de jurk die het beeld op de titelpagina (ont)siert.

Geen duidelijke keuzes

Ten slotte is de rol die wordt toebedeeld aan Sally, het bovenbuurmeisje, zodanig miniem dat ook het einde van de roman teleurstelt. Chadwick had duidelijkere keuzes moeten maken en zich bijvoorbeeld volledig moeten toeleggen op de verhaallijn met Leah, waarin wel een aantal pakkende scènes staan beschreven.

Brief aan Sally is ons inziens een roman die zich weinig leent voor een jong en dynamisch leespubliek. Veel eerder is de roman als een rollator: als het stappen niet meer gaat en we ooit tot weinig meer in staat zijn dan raamstaren en herinneringen ophalen, kan dit boek misschien nog soelaas bieden.