Hulp kan wel degelijk baten

The Help is gebaseerd op het gelijknamige boek van Kathryn Stockett, waarin een veelbelovende schrijfster de strijd aangaat tegen het raciale hokjesdenken tijdens de Amerikaanse jaren zestig. Daarvoor roept ze de hulp in van enkele zwarte huishoudsters, die in dienst zijn bij blanke welgestelde families. Skeeter (Emma Stone) botst daarbij keihard op een muur van onbegrip bij haar vriendinnen uit de high society, maar blijft desondanks alle tegenkanting doorzetten.

Komisch dramatisch

Emma Stone (Zombieland, Superbad) zal bij de meesten een lichtje doen branden. Hetzelfde gebeurt in mindere mate wanneer we Viola Davis of Octavia Spencer vernoemen. Onverdiend, want beide klasbakken verzorgen zowel de humoristische als ernstige toon als de twee flamboyante huishoudsters in Taylor’s tweede langspeelfilm. Je merkt het al, het testosterongehalte staat in The Help op een laag pitje. Gelukkig is het resultaat geen chick-flick, maar een innemend beeld over sterke vrouwen achter het fornuis. Met hier en daar een tikkeltje over acting dat vooral uit het kamp van de bourgeoisbabes afkomstig is.

De tijdsgeest is alomtegenwoordig in de film, en komt door middel van enkele humoristische passages extra aan bod.  Zo is er een vloekende redacteur die zweert dat wetenschappers ooit rokers als ongezond zullen verklaren, maar ook muzikale kleppers zoals Chubby Checker benadrukken het typische sfeertje. Genoeg afwisseling om tweeënhalf uur aan het scherm gekluisterd te zitten.

Het lijkt een eeuwigheid voor een dergelijk verhaal dat zich makkelijk laat voorspellen, maar dat is het niet. De gevatte oneliners en dialogen weten voortdurend te prikkelen, waardoor het dramatisch sfeertje een ludieke invulling krijgt.

Stilzwijgend engagement

Taylor haalt geen oude koeien uit zijn maatschappijreflecterende sloot, maar wijst op het feit dat de multiculturele verbintenis steeds verder evolueert. Amper twintig jaar na het einde van de Apartheid, bekritiseert hij op zijn speelse manier de bekrompenheid  die zich iedere generatie in een andere gedaante voordoet. Een stilzwijgend engagement van zijn kant, zonder het paternalistische gezwets dat er vaak bij komt kijken.

The Help is een tijdloze aanklacht met een ietwat sentimentele invulling, zonder dat het kritische aspect uit het oog verdwijnt. Wie ons tweeënhalf uur lang weet te boeien met een – letterlijk en figuurlijk – kleurenpalet van personages, heeft bewezen dat Kings droom niet langer een utopie is, maar een stap in de goede richting.

> Interview Tate Taylor & Octavia Spencer