The Horrors
Het kan verkeren zei Bredero ooit. Vier jaar geleden waren The Horrors vijf verwarde Britse gothics die hun weltschmerz op debuut-lp Strange House verpakten in de vorm van elf schreeuwerige garagepunknummers. Vandaag touren Faris Badwan en de zijnen door Europa zonder eyeliner en opgestoken haren.
De onversneden garagepunk van Strange House heeft plaats geruimd voor melodieuze postpunk met een dikke knipoog naar Joy Division en The Birthday Party. Een quasi volgelopen AB lepelde de gierende synthlijnen en de melancholische teksten met veel goesting naar binnen.
Want ondanks de complete stijlbreuk die The Horrors na Strange House maakten, blijft zoete melancholie het credo op hun laatste twee langspelers Primary Colours en Skying. In het zieltergende Who Can Say neemt zanger Faris Badwan onder begeleiding van een huilende synth een stukgelopen relatie onder de loep, terwijl de baslijn van Still Life oproept om al hoofdknikkend meegezogen te worden in een gevoel van totale desolatie.
Niets leuker dan af en toe verdrinken in een zee van melancholie, maar bij de eenheidsworst die het kwintet uit Southend on Sea serveerde in het trio I Can See Through You, Scarlet Fields en Dive In was het moeilijk om bij de les te blijven. De eerste echte explosie in de set kwam er pas tijdens Endless Blue: een nummer dat zeer ingetogen begint, maar halverwege openbarst met een versplinterende gitaarriff.
Psychedelische pracht
Na Endless Blue raken The Horrors pas echt onder stoom met de psychedelische pracht van Sea Within A Sea. Een meer dan acht minuten durend orgasme waarop grootheden uit de krautrock trots zouden zijn. In dit nummer hoor je de evolutie die The Horrors de voorbije jaren hebben doorgemaakt. Terwijl de Oost-Londenaars op Strange House met veel moeite een samenhangend nummer van drie minuten in elkaar flansen, bewijzen ze met Sea Within a Sea dat ze echte songsmeden zijn geworden.
Ook als groep zijn The Horrors gegroeid. Hun passage op Dour twee jaar geleden werd ontsierd door een slechte mixage, de arrogantie van Badwan (een wereld van verschil met de gentleman die het optreden in de AB orkestreert) en het constante gekibbel tussen Rhys Webb en Tom Cowan over wie nu bas moest spelen (ze wisselden na ongeveer elk nummer van instrument).
Vandaag zijn The Horrors een geoliede machine die mits enkele aanpassingen in de set (waar bleef: New Ice Age, Do You Remember?) een ster meer verdienen. Al lijkt er geen twijfel over te bestaan dat de band na twee steengoede albums binnen enkele jaren met een nieuwe top-lp op de proppen zullen komen.
22 december 2011
