Birds With Skymirrors
Lemi Ponifasio / MAU
Vooraf komt choreograaf Lemi Ponifasio op de scène om te vertellen dat het niet toegelaten is om foto's te nemen of te filmen tijdens de voorstelling. Lijkt evident, maar meteen al wordt het duidelijk dat Birds with Skymirrors in een heel andere context en taal gecreëerd is dan westerse dansvoorstellingen.
Ponifasio is afkomstig uit Samoa, maar werkt vanuit Nieuw-Zeeland met dansers uit de hele Pacific. Drie vrouwen, die het midden houden tussen Sade en Skin, en zes kaalgeschoren mannen, die lijken op rugbystrijders, dansen deze rituele voorstelling met een ernstige blik. Soms bewegen ze meditatief langzaam, soms met een precisie die grenst aan een militaire oefening. De vrouwen zetten af en toe hun keel open, de mannen doen aan body percussion op hun eigen lijf.
Olieramp
Op de achtergrond hangt een zwarte plastic folie die de zee weerspiegelt, maar dan wel eentje die grondig vervuild is door een olieramp. Geregeld wordt er een beeld geprojecteerd van een vogel vol zwarte smurrie die probeert op te vliegen. De mens is de natuur aan het vernietigen, luidt de boodschap van Ponifasio. Ook de mens kan hier aan ten onder gaan: in het sterkste beeld zien we een danser met vogelmasker wiens voorbindgeslacht in de olie gedrenkt is.
Het punt van Ponifasio wordt gauw duidelijk. Ook de vorm variëert niet veel. Het ceremoniële tempo en de donkere scènebeelden doen een deel van het publiek afhaken. Wij blijven tot net voor het einde wel aandachtig volgen, wat vooral komt door de prachtig uitgekiende belichting, die de spieren en gewrichten van de dansers mooi accentueerde. Birds with Skymirrors is een esthetische ervaring, maar enkel voor wie deze sacrale traagheid ook kan waarderen.
5 januari 2012
