De Zeus van de FBI

In de nieuwste Clint Eastwood wordt J. Edgar Hoovers (Leonardo DiCaprio) vijftig jaar aan de top van het Federaal onderzoeksbureau vanuit alle mogelijke invalshoeken bekeken. De sterke relatie die hij had met moeder Anna (Judi Dench), de onuitspreekbare liefde die hij had voor Clyde Tolson (Armie Hammer), de fragiele vriendschap met secretaresse Helen (Naomi Watts) en de waarheid die hij altijd naar zijn hand wilde zetten vormen de leidraad voor deze klassieke autobiografie.

Grote daden, grote opofferingen

Hoovers levensloop beklijft door de zware keuzes die hij dient te maken. Waarheid en leugen liggen steeds dichter bij elkaar naarmate hij meer en meer vastgeroest raakt aan de hoofdzetel van het imposante federale bureau dat veel vergelijkingspunten deelt met een reusachtige kathedraal die veel wind vangt. De sterkte blijkt echter ook de zwakte van heel het bouwwerk omdat de complexiteit en details van de structuur erg moeilijk in één verhaal gegoten kunnen worden zonder aan drama en emotionaliteit in te boeten.

Daarenboven zal Hoover nooit het achterste van de tong laten zien en blijft hij ondanks deze schijnbaar onthullende biopic toch eerder een gesloten boek. Dat Hoovers grote daden een enorme invloed op het Amerika van deze tijd hebben kan niemand ontkennen, maar hoe zwaar de opofferingen op het persoonlijke leven van Hoover doorwegen, blijft vaag in deze film.

Spektakelloos verhaal

Clint Eastwood levert alweer een oerdegelijke prent af, maar de aanpak is net iets te ambitieus om te blijven vermaken. Langdradig is het woord dat we hier met enige tegenzin in de mond nemen, want de film straalt en boeit maar weet nooit te verrassen. Zowel Julie Dench, Armie Hammer en Naomi Watts leveren net als de onvermijdelijke Leonardo DiCaprio begiftigde acteerprestaties en brengen leven in het eerder spektakelloze verhaal.

J. Edgar toont essentiële geschiedenis maar is daarom nog geen essentiële cinema.