Sa Majesté des Mouches
Bleeding Bulls & Troupe Yam Wekre
Het Belgische collectief Bleeding Bulls reisde naar Burkina Faso om daar drie maanden met de jonge acteurs van Trupe Yam Wekre te werken aan hun versie van Lord of the Flies.
Regisseur Hendrik Aerts ging met zeven jongeren uit de sloppen van Ouagadougou aan de slag met dit beroemde boek (hier in de theateradaptatie van Nigel Williams), waarin Britse upper class-kinderen na een ramp zonder hun ouders op een eiland aanspoelen.
De smaak van macht
Sa Majesté des Mouches is zeer politiek: Hoe bouw je van nul een samenlevingsverband op wanneer je zelf de touwtjes in handen moet nemen? Wat is er het belangrijkst? Zijn er eigenlijk wel regels nodig of kunnen we doen wat we willen? De nogal manipulatieve Nadège wil eerst een verdedigingsleger oprichten en werpt zich op als toekomstige leidster. Een groepje anderen schaart zich achter haar.
Maar de blinde jongen met de verrekijkerbril niet. Volgens hem is dé regel: wie de schelp heeft, mag praten. Democratie in het aanschijn van macht is niet zo eenvoudig, zo ondervindt de jongen nadat zijn bril al pestend wordt afgenomen. Het kwaad komt hier naar voren als een mysterieus beest, dat soms de vorm aanneemt van een mens. Wie bezeten is van het beest, moet afgemaakt worden.
Er zijn vele parallellen met het huidige Afrika mogelijk: de hysterie van het spiritisme, de moeilijke communicatie tussen verschillende inlandse taalgroepen, en een despoot die het (in dit geval bebloede) laken naar zich toe trekt. Wat utopisch begon, mondt uit in een ordinair bloedvergieten. "In het begin hadden we het gevoel dat heel het eiland van ons was, nu lijkt het te krimpen", klinkt het.
Stilistische eenheid
En toch is dit geen zware voorstelling over "Zie eens hoe moeilijk wij het hebben" geworden. Soms is het wel op het randje, zoals wanneer een meisje de hele scène bij elkaar krijst. Maar door een visueel verbluffende truc (schuinvallend licht op het decor van hellende plexiplaten) verdubbelt tegelijk dat beeld op de achterwand.
Sa Majesté des Mouches bevat zowel video (van Joost Wynant), live zang, live gitaar, vallende dans en tekst, maar behoudt toch een verrassende stilistische eenheid en blijft boeien. Het zijn vooral de intense vertolkingen van de jonge acteurs in dit waanzinnig ontsporende verhaal, die verbluffen.
17 januari 2012
