Tot Altijd biedt stof tot nadenken

De goedlachse regisseur verspilt het verkregen krediet niet en lost met Tot Altijd opnieuw een zwaarbeladen, maar geslaagde film op het publiek.

Tot Altijd wordt niet onterecht afgeschilderd als dé Vlaamse film van het jaar. Balthazar mag dan wel vinden dat de film net geen melodrama is, euthanasie is ongetwijfeld een thema dat ook internationaal punten scoort. Ondanks die zware thematiek blijft het een energieke prent die draait om vriendschap en wederzijdse steun.

Superman

We starten in Gent tijdens de nineties. Mario Verstraete is een kerngezonde jongeman die met zijn jeugdvrienden ten volle van het leven profiteert. Het doodleuke verhaal krijgt plots een immense deuk wanneer Mario van zijn dokter en beste vriend Thomas te horen krijgt dat hij aan een agressieve vorm van multiple sclerose lijdt. Mario blijft werkzaam, maar zijn lichaam heeft daar hoe langer hoe minder zin in.

De aimabele film slaat onherroepelijk om in een slepend drama over een al even slepende ziekte. Plaats voor ironische grappen van Mario’s vriend Speck (Iwein Segers) is er nog, maar de enige die het zieke en neerslachtige sfeertje wat kan verzachten is Mario zelf. “Zelfs Superman zit in een rolstoel”, klinkt het. Relativeren, relativeren, wie z’n best doet zal het leren.

Nic Balthazars castkeuze maakt van Tot Altijd een doeltreffend geheel. Koen De Graeve zet veruit de beste prestatie uit zijn carrière neer en de bromance met buddy Geert Van Rampelberg geldt als de meesterzet van de regisseur. Daardoor liegt de film niet. De andere acteurs dartelen eigenlijk maar wat op de achtergrond, al worden ze absoluut niet uit het oog verloren.

Monkey business

Euthanasiefilms zorgen regelmatig voor ophef. Ze bevelen het aapje in menig hersenkamer vaak om de cymbalen tegen elkaar slaan. Denk maar aan Mar Adentro of boksdrama Million Dollar Baby. Stuk voor stuk films die transformeren tot een doordringende observatie van wat het ook alweer betekent te leven.

Nog voor de aftiteling doen de aapjes hier hun werk. Je vraagt je af of jijzelf zou instemmen met een verlossend genadespuitje. Kleenexdoekjes komen ongetwijfeld veelvoudig tevoorschijn na de genadescène. Als de zakdoeken tenminste niet al opgebruikt zijn na de ultieme filosofische speech. En alsof ze nog niet genoeg bespeeld is, beroert de aftitelingsmuziek van The Bony King of Nowhere nog een laatste keer de emotionele snaar.