The Black Keys: geen eenzame jongens

Grote doorbraak

In 2011 namen we met spijt in het hart afscheid van The White Stripes. Er zijn echter nog andere duo’s die de fakkel maar al te graag overnemen. Zo zijn er Dan Auerbach en Patrick Carney, oftewel The Black Keys. Zeven albums hebben ze inmiddels achter hun naam staan en het ziet er naar uit dat ze met de zevende telg, El Camino, eindelijk écht doorbreken. De quasi volle Lotto Arena waarvoor ze mochten spelen is daar een goede indicatie van.

Een opvallend divers publiek maakt zich in Antwerpen op voor een stevige rockshow. Live laat de band zich bij aanvang van het optreden bijstaan door een keyboardspeler en een bassist, waardoor de volle sound van het album ook meteen live te horen is. Het publiek geniet zichtbaar van de stevige bluesrock die The Black Keys brengen.

Geen woorden, maar daden

Het hoofdaccent van de setlist ligt vanzelfsprekend op het nieuwe materiaal. Dead And Gone, dat op opvallend veel respons kan rekenen, is een eerste hoogtepunt. Er zullen er nog veel volgen. De Lotto Arena krijgt ook Little Black Submarines te horen, voor het eerst gespeeld voor een publiek. Het nummer kent na een ingetogen opbouw een fantastische climax.

Auerbach maakt, behalve een paar obligate dankbetuigingen, niet te veel woorden vuil aan de eerste show van de tour. In plaats daarvan scheuren The Black Keys door hun repertoire, ook wanneer de overige muzikanten het podium verlaten en ze het met twee moeten redden. Dat lukt hen echter met verve. Auerbach schuwt de distortion niet en Carney is niet vies van een aantal strakke drumroffels om het geheel meer kleur te geven.

Wanneer ze hun pas verworven hit Lonely Boy inzetten, juicht het publiek van pure euforie. Tijdens de exodus uit de Lotto Arena betrappen we onszelf erop dat we het nummer nog steeds mee tokkelen. Het komt goed met The Black Keys, zeker weten.