Portrait
Thomas Ryckewaert/Wolff
Thomas Ryckewaert (Wolff) schetst samen met Erki De Vries het portret van een meisje dat alleen thuis is. Dat levert mooie beelden op, maar in zijn geheel verrast Portrait te weinig.
Portrait is een woordloze voorstelling, waarin het meer draait om een Lynchiaanse sfeer dan om een literair verhaal. Wie het eenzame meisje (Erika Sainte) is of wat ze drijft, mag je zelf verzinnen. Ze lijkt een gewone, niet zo gelukkige, jonge vrouw die alledaagse acties uitvoert in haar huis: opstaan, ontbijten, douchen en tv kijken.
Het contrast tussen de alledaagse bewegingen die op een bevreemdende, erg langzaam voortschrijdende manier uitgevoerd worden, voelde voor ons niet echt spannend of ongemakkelijk aan. Daarvoor is Portrait teveel de voorstelling geworden die we op voorhand van dit duo makers verwacht hadden. Het verstrijken van de tijd levert hier toch vaker saaie dan intrigerende momenten op.
Levende schilderijtjes
Het decor, de belichting en de soundscape zijn weliswaar hyperverzorgd, maar Portrait blijft toch een beetje te voorspelbaar: je weet dat er enkele mooie beelden te zien zullen zijn (zoals de douchescène of de scènes in tegenlicht), maar omdat de actrice bewust gestileerd de poses aanneemt, wordt het geheel bijna een opeenvolging van levende schilderijtjes.
We voelden de potentiële trip, of unheimlichkeit die in deze vorm van voorstellingen mogelijk is, niet. Maar de ervaring van andere toeschouwers kan anders zijn: check Portrait dus vooral zelf uit.
31 januari 2012
