The Big Pink zet een flinke stap terug

1
Future This
The Big Pink

In 2009 werd het debuut van The Big Pink door het grootste deel van de muziekpers op klaroengeschal onthaald. Wij hoorden - en horen nog steeds - bij de vurige verdedigers van A Brief History of Love, maar op de opvolger schiet weinig over van dat moois. Future This klinkt zelfs ronduit vervelend.

De lichtjes gruizige intro van Stay Gold roept vage herinneringen op aan de successingle Dominos. Helaas vonden we dat nu niet meteen het topnummer van de vorige plaat. Het geluid klinkt een pak elektronischer en cleaner, wat nog minder goed uitpakt: waar de kleine onhebbelijkheden voordien verstopt zaten onder een heerlijk vette geluidslaag, worden ze hier pijnlijk uitvergroot.

Bloedarmoede

De bloedarmoede wordt hier en daar nog wat gemaskeerd, maar het mag niet baten. Give it Up baadt bijvoorbeeld in een tof hiphopsfeertje, maar begint na een aantal luisterbeurten serieus op de zenuwen te werken door de oeverloze herhaling van zo'n simpel refreintje. Het is kenmerkend voor het hele album: bij Rubbernecking en Future This ontbreekt de bezieling zelfs helemaal en wil je de cd gewoon afzetten, gefrustreerd door zoveel inspiratieloos geblèr.

Alles wat zanger/gitarist Robbie Furze en toetsenist Milo Cordell zo geweldig maakte, is op Future This uitgevlakt. Erger nog, op een uitzondering als Jump Music na, schemert de verveling zelfs door in de vocals. De groep overstijgt nergens het niveau van een doordeweekse boyband, met dit bijzonder slappe resultaat als gevolg.

16 februari 2012