From China with franjes

Een affiche van Lang Lang trekt steeds veel volk. Héél veel volk. In Bozar moest zelfs een flink aantal toehoorders op het concertpodium zitten. Een groot publiek brengt ook irritant gekuch en fout geapplaudisseer met zich mee. Zelfs als de pianist vooraf uitdrukkelijk vraagt om dat te vermijden. Een mens vraagt zich af of men het ooit zal afleren.

Muziekdoos

Als opener voor zijn recital speelt Lang Lang de zesde partita van J.S. Bach. Meteen valt op hoe poëtisch de pianist de muziek wil brengen. Een mooie toonvorming en een heldere articulatie doen ons denken aan een muziekdoosje dat steeds verder opengaat. 

Uiteraard kan je discussiëren over stijl en structuur, toch brengt Lang Lang een interessant verhaal. En dat is wat we bij Bach willen horen.

Is dit Schubert?

De laatste pianosonate van Franz Schubert is ongetwijfeld één van de meesterwerken van de Weense componist. Deze sonate is een schat aan muzikale rijkdom. Heerlijke melodielijnen, aanstekelijke ritmes en vooral veel ontroerende passages.

Toch hebben we niet het idee dat we naar Schubert luisteren. Het opvallend - en heel vaak overbodig - gegesticuleer leidt ons af van waar het allemaal om draait: de muziek. Tevergeefs zoeken we in het uitgebreide eerste deel naar structuur en herkenningspunten. Van een pianist van zijn kaliber mogen we toch meer verwachten.

Fenomenale Chopin

Na de pauze tapt Lang Lang uit een heel ander vaatje. De virtuoze études van Frédéric Chopin zijn echt op zijn lijf geschreven. Opvallend, hier veel minder storende gestes. Het komt de muziek alleen maar ten goede.

De pianist serveert de tweede reeks van twaalf études die Chopin schreef rond 1832. Het is een mooie variatie van snel en traag, van pure virtuositeit en subtiele sentimentaliteit. Het publiek gaat uit de bol. Terecht voor het tweede deel van het concert, niet zo voor het eerste.