Une Bouteille à la Mer
Thierry Binisti
Une Bouteille à la Mer is gebaseerd op de roman van Valérie Zénatti. Regisseur Thierry Binisti snijdt met het Israëlisch-Palestijns conflict een gevoelig en nog steeds actueel thema aan. Toch is dit niet louter een film over geweld. Vooral de hoop op beterschap en de dialoog staan centraal.
De zeventienjarige Française Tal Levine (Agathe Bonitzer) woont met haar familie in Jeruzalem. Het is een woelige periode waarin de strijd tussen Israëli’s en Palestijnen hoog oplaait. Wanneer er in haar wijk een bom ontploft, uit Tal in een brief haar angsten en vraagt ze zich af wie dé Palestijnen zijn. Ze stopt de brief in een fles en vraagt haar broer om die in zee te gooien in de hoop dat een Palestijn hem vindt. De brief komt aan bij “Gazaman” Naïm (Mahmoud Shalaby) en zijn vrienden. Hoewel hij het niet wil toegeven tegenover zijn vrienden, geraakt Naïm geïntrigeerd en stuurt hij een mail naar Tal.
Erfvijanden
Door een voortslepend dispuut waar ze zelf niet voor gekozen hebben, zijn Tal en Naïm a priori vijanden. Dankzij het internet kunnen ze toch een intense correspondentie beginnen. Soms is de toon van hun mails bits, dan weer begripvol.
Agathe Bonitzer en Mahmoud Shalaby geven op geloofwaardige wijze gestalte aan twee jongeren in een moeilijke omgeving. Geen wereldvreemde fundamentalisten, maar doorsnee jongeren die tegelijk begrip hebben voor de verlangens van hun volk en twijfelen aan het nut van al dat geweld.
Herkenbaar verhaal
Zonder melig te worden geeft Une Bouteille à la Mer een gezicht aan beide partijen van het strijdtoneel. Het gaat niet langer over dé Israëli’s of dé Palestijnen, maar over een jongen en een meisje die toevallig tot één van beide kampen behoren. Hoewel we ons natuurlijk niet kunnen inbeelden wat het is om in conflictgebied te leven, is het verhaal verrassend herkenbaar. Net als overal ter wereld, worden deze tieners verliefd en koesteren ze ambitieuze dromen.
Het plot van Une Bouteille à la Mer is bedrieglijk eenvoudig: Tal en Naïm mailen elkaar en we werpen een blik op hun dagelijks leven. Maar het is net dankzij de afwezigheid van overbodige franjes, dat het verhaal des te meer naar de keel grijpt. Het slot is geen happy end van twaalf in een dozijn, maar toch laat deze film je hoopvol en ontroerd achter.
22 februari 2012
